بودن که فقط به لمس ِتنت ,
گرمای ِ خودت میدانی چقدر دوست داشتنیِ آغوشت ,
حسِ خوبِ بوسه هایت روی پیشانیم
و
حتی شنیدنِ صدایِ خَش دارت نیست!
تو آنقدر هستی در گوشه کنارِ هر خاطره ای , هر عکسی ,
آنقدر میخوانی با صدایِ هر خواننده ای ,
آنقدر عطرت هست زیرِ بالشتم
و
آنقدر زندگی میکنی با من لابلای همین نوشته ها ,
که انگار هیچ وقت نرفته ای !
.
.
تو هستی....

جمعه ی آبانی 92

لازم نيست كادويَش كنى ، تقديمم كنى ؛
تزئينش كنى به روبان هاى رنگى و قرمز ،
گُمَش كنى لا به لاى عاشقانه هاى شاعرانه ى شعار مانند ،
تحويلم دهى !
قرار نيست بزرگَش كنى ،
نقاشيَش كنى ،
يا حتى قابش كنى به ديوارِ اتاقم !!
من عشق را همانطور كه هست ميخواهم .....
آبانِ خاكسترى ٩٢

یادبود

ميگويى مانده تنها ازم يادبود !
من نه مُرده ام نه در هيچ حالتى نابود ،،،
زنده ام ، زنده و شاد و بى كمبود .
تو هم آن يادبود را بگير، قابش كن،
بنشين و هر لحظه تماشايش كن !
تا ببينى چه كردى با آن چه داشتيم ،
كه مجبور شديم فقط يادبودى ازش باشيم ....

جمعه ى خوب جمعه ايست پُر از رفاقت و شات و باربيكيو و تئاتر و پالت و باران ،
امروز جمعه ى خوبيست !
البته از گز گزِ نمورِ دلتنگىِ غروبش نميشود گذشت...

يك رابطه ى دو نفره ، در حقيقت هيچ وقت دو نفره نيست !
هميشه نفرِ سومى وجود دارد كه نفرِ دوم شما را به وسيله ى او ناراحت كند ، آزار دهد و در طولِ رابطه مدام فكرِ شما را درگير كند و در نهايت هم به خاطرِ اين نفرِ سوم رابطه ى به اصطلاح دو نفره خراب شود !
و تازه ماجرا به همينجا هم ختم نشود و نفرِ دوم بعد از خراب كردنِ رابطه ، سعى كند ، ( تاكيد ميكنم "سعى كند" ) باز فكرِ شما را درگير كند !
تكليفِ اين نفرِ سوم ها كه مشخص است و هيچ...
اين نفرِ دوم ها هستند كه بايد شناسايى شوند ، اطلاع رسانى شوند و به شدت از آنها دورى شود ! 

دل جان ، ميدانى چند وقت است همديگر را درست حسابى نديده ايم ؟
ميدانى چند وقت است يك دردِ دلِ آنچنانى نكرده ايم ؟
تو بگويى ، من بگويم ، گِله كنيم از هم ، قهر كنيم ، گريه كنيم ، در آغوش بگيريم ، آشتى كنيم؟
ميدانى چند وقت است يك گردشِ اساسى نرفته ايم ؟
ميدانى؟
دل جان ، ميدانى چند وقت است هوايت را دارم؟
.
.
اصلا ، قرارِ ما همين دوشنبه كه مى آيد ،شهرِ كتاب!
برويم دست در دستِ هم لابلاى كتاب ها بگرديم ، عطرِ خاطره ها را پيدا كنيم ؛
پُر از بوى مداد رنگى هاى نو شويم؛
كودكى را زندگى كنيم ؛
قهقه هايمان را جا بگذاريم و برگرديم...

آبان ٩٢

همانا حضرت فرموده اند در ماهِ محرم, رعايتِ هر گونه قانون ، اعم از رانندگى ، شهروندى ، اخلاقى حرام است !
و چه بسيار پاداش ها دارد بستنِ طول و عرضِ خيابان ها توسطِ سياه پوشان !
همانا ماشين ها و رانندگانشان از يزيديان هستند.... 

باران که میزند , بوی خاطره ها را بلند میکند ؛
خاطراتی بَس غبار آلود...
باران که میزند , میشویدشان از غبار , از کهنگی...
تر و تازه میشوند , انگار که همین دیروز بود!
باران که میزند میشوید خاطراتم را از آدم های اضافه !
میمانیم فقط من و تو....
و چه خوب بودیم من و توی تنها !
باران که میزند میتوانم هر جور که میخواهم خاطراتم را بنویسم ؛
میتوانم پاک کُنمش از هر چه و هر کَس دوست ندارم ...
میتوانم قصه های خیالی بسازم از آن چه دوست داشتم!
خلاصه باران که میزند حسابی خیال باف میشوم ,
یک راستان پردازِ واقعی!
ببار باران !
ببار که این روز ها شدیدا محتاجِ یک داستانم؛
یک داستانِ واقعی,
به بلندیِ روزهایِ مانده ی عمرم....
ببار باران!
ببار ...
عاشورای 92