آمده اند

برگشته اند؛
امروز صبح صدایشان را شنیدم؛
خیلی وقت بود نبودند؛
صدای خواندنشان نمی آمد؛
جایشان پشتِ پنجره ی حمام بود؛
از وقتی من به دنیا آمدم تا الان؛
شاید هم از قبل تر, از وقتی این خانه را ساختن؛
هر چه هست , صدایشان , صدایِ بچه گی هایم است؛
صدای حمام کردن های بچه گیم با مادرم؛
صدای بازی کردن های تنهایی در وانِ پر از آب؛
و بعد تر ها با آوازشان , گریه هایم را برای عشق های نو جوانی ام همراهی میکردن ؛
مادرم میگفت , بودنشان مبارک است , خوش شانسی است برا ی این خانه و آدم هایش؛
و من خوشحال بودم از این خوش شانسی؛
حالا مدت ها بود که نبودند؛
امروز صبح صدایشان را شنیدم؛
حتما برگشته اند دمِ عیدی , تا دوباره خوش شانس شویم ما آدم های این خانه به بودنشان ؛
"یا کریم ها "را میگویم؛
خیلی وقت بود نبودند؛
برگشته اند.....

پووووف !

بدم می آید از ژست های انتلکتچوالی و اداهای روشنفکرانه و چقدر خفن هستم من ِ  همه ی مان! که فکر میکنیم چقدر ما بهترین هستیم و اگر کسی مثلِ ما بود پس به به  ! و اگر نبود و مثلا عکسِ کاورِ پروفایلش عکس ِ آدمی نبود که دوربین به دست به مغزش شلیک میکند و عکس ها از مغزش بیرون میپاشد و  عکسی از خودش بود , پس اُ مای گود نِس , او اصلا به ما خفن ها نمیخورد ! پس برویم با دوستانِ مثلِ خودمان هنری و عکاس و هنرپیشه و شاعر و نقاشمان بگردیم مبادا برای رپیوتیشنمان بد شود!

این بد شانسی که من هستم...

تو فکر کن صبح پاشی با گلو دردی آنچنانی که منتهی شده به گوش دردی اینچنینی ؛
تب و لرزی هم , اِی , بیاد و بره ؛
اونوقت کلاس هم داشته باشی , تازه کجااااا؟؟؟ اونورِ دنیا ؛
بعد همه بهت بگن نمیخواد بری کلاس , بمون خونه استراحت کن ؛
تو هم پا تو بکنی تو یه کفش که نه , باید برم , عقب میمونم از درس و اِل و بِل و... تازه ممکنه 4شنبه هم برم شمال , دیگه حتما باید برم که غیبتام زیاد نشه !
و با لجبازیِ تمام در حالی که جون نداری رانندگی کنی , آژانس میگیری میری کلاس ؛
بعدِ یک ساعت ترافیک و غیره غیره میرسی و استاد و پیدا میکنی :
"استاد من حالم خیلی بده میشه درس رو دادین من برم خونه ؟؟ "
"اِ ؟... آره معلومه مریضی...خیلی قیافت داغونه !! اتفاقا امروز اصن درس نمیخوام بدم ... 2 تا تمرین میخوام حل کنم .. نمیخواد بمونی , پا شو برو خونه!!!! "
و اون لحظه بود که فحش هایی آبدار به ذِهنم میومد اما به دَهَنم نه!!
"حالا دیگه کاریه که شده ..عیب نداره , میرم خونه , عوضش خوب شد اومدم که غیبت نخوردم... 4 شنبه با خیالِ راحت میرم شمال ! "
" راستی وکیلی , 4شنبه هم کلاس تعطیله , من نیستم " !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
آی یعنی تو فکر کن.....نه , تو فکر کن !
آژانس میگیرم برمیگردم!
پولِ آژانس رو بگو.... چرا انقدر گرونه؟؟؟
.
.
فکر کردی؟؟
میدونم, فکرشم آدمو اذیت میکنه!!

خاطره مثلِ یه پیچک , میپیچه رو تنِ خستم...

"خاطره "

تو این تنهاییه شب
تو این ویروونه خونه
تو غمگینی روزهای این دوره زمونه
یه فنجون خاطره از تو میمونه
که صبح مینوشمش جای صبحونه
و عصر مثل یه عصرونه توی یک قهوه خونه
گاهی شب ها ,  قبل ِ خواب, یه جرعه از آن ,
برام مثلِ یه شات ویسکی میمونه ,
تلخ ,
 سرد,
بدونِ سودا,
با یخ لطفا.....
صبح های بعدِ هر شبِ خاطره نوشی ,
پر است از کم خوابی و دردِ هم آغوشی,
هم آغوشی که بی رحم است و ناشی,
نترس , خاطراتت را میگویم , نمی خواد ناراحت شی ,
راستی! همین خاطره ات مرا کافیست , برای وقتی که اینجا نباشی ...

به یاد آنها که عاشق بودن....

فردا روزِ عشقه، روزِ عشاق؛
فردا سالگردِ شهادتِ آدمهای عاشقه؛
چه تصادفی....
فردا روزِ عشقه ؛ روزِ آدم های عاشق؛
عاشق بودن و عاشقی کردن و عاشقانه رفتن، عاشقانه برای ایران و مردمِ ایران؛
فردا همه عاشق باشیم؛
مثه آنها که عاشق بودن......

جوراب نباشم...

احساس میکنم جورابم ؛
جورابی راه راه و رنگی ؛
که لنگه ام هم گم شده است ؛
آی ی ی مَردُم , لنگه ام ..... من لنگه ام را میخواهم ؛
جورابِ یک لنگه به دردِ هیچ کاری نمیخورد ؛
مگر اینکه کسی یک پا داشته باشد ,
کسی هم که یک پا داره شاید دیگر حوصله ای برای پوشیدن ِ جوراب ندارد ؛
شاید هم با من عروسک درست کنند برای دخترکی ؛
نکند با من زمین ها را تمیز کنند؟؟؟
نه,نه ..... کاش من را بالای شومینه ای آویزان کنند تا جای کادوی بابا نوئل باشم ؛
آی ی ی ی مَردُم , لنگه ام ..... من لنگه ام را میخواهم ؛
جورابِ یک لنگه به دردِ هیچ کاری نمیخورد .......

مشقِ شب

بچگی هایم را میخواهم ؛
دنیایم کوچک بود ؛
همقد ِ خودم کمی بلندتر , انقدر که نوکِ پا می ایستادم تمامش را میدیدم ؛
ته ِ داستان هایم همه به هم میرسیدن ؛
آدم های داستانم مهربون بودن و عاشق ؛
راستگو بودن و وفادار ؛
مهمتر اینکه آدمهای داستان مالِ خودم بودن , لازم نبود با کسی تقسیمشان کنم ؛
خوبتر اینکه حتی داستانهایم را میتوانستم انتخاب کنم ؛
فقط خوبهاشون , خنده دار هاشون ؛
ولی از همه بیشتر دنیای خالی از حسودی را؛
وقتی که بلد نیستی حسودی را ؛
و نمیدانی چه بد حالی ست این حسودی ؛
اصلا مرض است , دردِ بی درمان است این حسودی ؛
اگر بچه دار شوم قبل از دروغ و دزدی و سیگار و چه و چه , یادش میدهم حسادت بد است ؛
خودت را میکشی ذره ذره و هیچ کس نمیفهمدت ؛
بدتر این که درمان هم ندارد ؛
پس بیست خط بنویسم :
"حسادت بد است "
نقطه سرِ خط .
.